Μακάρι...

Τα ψωμιά μου τρώω και δύω... Από τον τρόμο της φθοράς μου παραλύω.

Μεγάλωσα στα χρόνια μικραίνοντας στο χρόνο κι αυτός έγινε πια εχθρός της ίδιας της ζωής μου.

Κρεμάμενος επάνω σε έναν δείκτη, να περιστρέφεται γύρω από ένα τέλος αβέβαιο, αλλά τελείως τέλειο...

Η στάλα έγινε πια σαν το νερό που τρέχει από τη βρύση. Σαν της πηγής το πότισμα των βράχων και των ποταμών που βρέχει στο τέλος την ίδια τη θάλασσα και χάνεται μέσα της για πάντα...

Όπως κι εγώ που σε λίγο θα χαθώ μέσα στου χρόνου τον ωκεανό, σαν μια μικρή σταλαγματιά που βιάστηκε να τρέξει μέσα από  του πατέρα και της μάννας μου τα σπλάχνα, σε μια τραχιά ανηφοριά με εμπόδια και αγκάθια...

Πόσες αναπνοές μου απέμειναν δεν ξέρω. Ούτε για τους χτύπους της καρδιάς μου γνωρίζω, πόσες αντοχές ακόμα τους απέμειναν.

Αυτό που ξέρω μοναχά και κλαίω γοερά μέχρι να ξεψυχήσω, είναι το κρίμα που βαραίνει την ψυχή και το μαράζι που της τρώει τα σωθικά για τους αγαπημένους μου που έχασα στο διάβα της διαδρομής μου...

Είτε από δικά μου λάθη, είτε από δικά τους, είτε από τις αποφάσεις της μοίρας που καθόρισε ο ΕΝΑΣ...!!!

Μακάρι Θεέ μου να με κατατάξεις στο δικό σου Βασίλειο, αν και τα κρίματα μεγάλα...

Μακάρι Θεέ μου αυτό το τέλος να γραφτεί από το δικό σου Χέρι...

Μακάρι...

ΟΥΡΑΝΟΣ

loading...